Laatste berichten

Laatste reacties

januari 2010

ma di wo do vr za zo
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Neem inhoud van deze site over (XML)

Cartoonist

Beeldhouwen

Sieraden

Patienten vereniging

Ervaringsdeskundigen

web-log.nl, powered by TypePad
Welkom op mijn weblog.
 ECGreetje    is een verzonnen naam voor een IC/CC verpleegkundige die nog steeds enthousiast is over haar vak.
ECGreetje geeft mij de vrijheid en de moed om bepaalde aspecten van mijn werk beter te beschrijven, met humor, soms een beetje bijtend en zeker met veel gevoel.
Privacy is belangrijk en daar houd ik rekening mee.
Feedback is altijd gewenst en ik vind het leuk als je een reactie plaatst!
Vragen staat vrij maar ik ben geen arts en daarom kan ik geen medische adviezen geven over medicatie en wat de beste behandeling is.
Negatieve berichten over mijn werkgever worden direct verwijderd en zijn niet gewenst.

22 oktober 2009

Sgarbossa criteria

De Sgarbossa criteria


Het stellen van de diagnose acuut myocardinfarct in aanwezigheid van een LBTB op het ECG is moeilijk. 50%-70% van de patienten met LBTB en verdenking op myocardinfarct blijken achteraf geen myocardinfarct te hebben doorgemaakt (Hands et al, 1988; Shlipak et al, 1999). De groep van patienten die wel een myocardinfarct doormaken kent een hoge mortaliteit en ondervindt een significante baat bij trombolyse (Sgarbossa et al, 1998; Fibrinolytic Therapy Trialists, 1994).

Sgarbossa et al heeft de volgende scoremethodiek voorgesteld om het risico van myocardinfarcering op het ECG te kunnen inschatten:
􏰀 ST elevatie >=1mm concordant met het QRS complex = 5 punten
􏰀 ST depressie >=1mm in afleiding V1, V2 of V3 = 3 punten
􏰀 ST elevatie >=5mm discordant met het QRS complex = 2 punten
Een score van >=3 punten is consistent met de diagnose myocardinfarct.

Op het ECG klikken voor vergroting

Sgarbossa_ecg

De klinische bruikbaarheid van deze criteria is gevalideerd met behulp van verschillende studies waarbij alle studies een hoge specificiteit aantoonden maar tevens bij sommige studies een lage sensitiviteit. Hieruit vloeit voort dat de criteria niet kunnen worden gebruikt om een myocardinfarct uit te sluiten maar wel als effectief hulpmiddel gebruikt kunnen worden om waarschijnlijkheidsdiagnose myocardinfarct te bekrachtigen, mits toegepast in combinatie met andere klinische bevindingen.

Elena Sgarbossa MD is cardioloog, schrijver en vertaler. Zij schrijft en vertaalt complexe medische handboeken.


Bron vermelding:
Het ECG via www.ecg-clopedia.nl

21 oktober 2009

CTO-dag

Een CTO is een chronische totale occlusie. Een coronair of kransslagader die al een poos (jaren) afgesloten is. Een totale afsluiting wordt veroorzaakt door een hartinfarct die niet is behandeld met een primaire PCI. Een CTO kan ook sluipend ontstaan, beetje vernauwd, nog een beetje, nog ietsjes tot het vat totaal afgesloten is.
 Cto_1Bij ons op de afdeling staan de CTO-procedures bekend als de kuitenbijters, stalpoten krijgen door het lange staan. Af een toe wat contrast spuiten terwijl de interventiecardioloog verbeten met wires bezig is om een opening te purren in het bloedvat. Als het tegenzit gebruiken we de gehele verzameling wires, zoals; BMW’s, pilots, mirakels bros (brosbrosbros), confianza’s, asahi en als het erg hard is de cross-it.
Een wire is een lange dunne draad van zeer dun flexibel metaal die door de coronair wordt geleid om daarover de ballonnen en stentballonnen te leiden. Ze worden ook wel guide-wires genoemd, gids draden.
Hier een angiogram van een CTO van de rechter coronair
76528_figure1

Op deze foto bij de gele pijl zie je de volledige afsluiting. Het voordeel van deze is dat er wel een soort tuutje te zien is. Dat is de plek waar dan met de wire wordt gemanipuleerd om deze te openen. Als deze dan geopend is, meestal na vele ballonnen, een stent en veel nablazen met harde ballons is het resultaat weer mooi.
76528_figure11_2


Andere technieken die aanvullend kunnen werken is de Rotablator Vooral als er een verkalking aanwezig is, die harde laag kalk weg kan slijpen. Over de Rotablator schrijf ik een ander blog.
Een andere techniek is de over the wire balloon. Een ballon die soepel is en de wire na het opblazen op z’n plek legt. Ook daarover een ander blog, alles op zijn tijd.

Wat betekend het voor de patiënt?
Een CTO-procedure is vaak langdurig en kan pijnlijk zijn. Als het bloedvat eindelijk geopend is wordt een gebied wat lang zeer weinig bloed kreeg ineens voorzien van een goede circulatie. Dezelfde verschijnselen zien we wel eens als bij een hartinfarct als het vat ineens open gaat. Hier gaat het verhaal, dotteren is zo makkelijk en je voelt er bijna niets van, om zeep. Door de lange procedure verliest de patiënt veel energie en daarna is hij of zij vaak zieker dan voor de procedure. Begeleiding is hier belangrijk, vooral voor de procedure. Uitleggen dat dit niet ‘effe’ dotteren is maar dat het lang kan duren en dat de bekende klachten kunnen optreden en zelfs wel heftiger. Een goede voorbereiding is vaak het halve werk. Op tijd aanbieden van pijnstilling is prettig om het dotteren vol te houden. Vaak wordt bij zo’n procedure Reopro gegeven en als het infuus al voorbereid is met een verlenglijn hoeft de verpleegkundige niet onder het laken te duiken om dat aan te sluiten.

Na de procedure moet de patient direct wat drinken, als dat niet lukt kan een infuus aangesloten worden. Extra vocht om een goede urineproductie/ nierfunctie te houden en om het contrast uit te plassen wat de nieren bij dehydratie kan beinvloeden.

Maar een CTO kan ook erg snel open gaan en dan is de procedure zo klaar. De langste CTO procedure duurde 4 uur. Het grappige is dat de tijd heel anders verloopt als we geconcentreerd bezig zijn, die vliegt!


16 oktober 2009

Gezellige Dikkie Dik dag en wat een raar gevoel!

Vandaag waren de zwaargewichten aan de beurt. Van de zes procedures waren er vijf boven de honderd kilo. Het varieerde van 101 tot 121 kilootjes schoon aan de haak. Dat was voor allen een radialisprocedure want dat scheelt weer met afdrukken en de rusturen voor deze dikhuiden.
Ik heb ze liever fors dan zo eng mager op de cathkamer, de dikkie diks zijn veel gezelliger en ook vandaag was weer het gelach goed hoorbaar op cathkamer 3.
Alle forse mannen hadden al wat ervaring op onze kamer en òf gedotterd en geopereerd.
Maar ja, dat gewicht, hoe kom je daar van af? Van alles al gedaan en gelaten maar het komt er weer met extra kilo’s aan als je er mee stopt. ‘Dat’ zijn dan de crash dieten en die werken maar even.
Maar voor de dikhuiden liep het allemaal anders dan verwacht, een CABG, een dotter wat weer een kadootje was, opnieuw bespreken en goed nieuws.
ImagesNaast deze gezellige dikkerds hadden we ook een man die dialysepatient was. Daar gingen we een complexe procedure bij uitvoeren. FFR en mogelijk dotteren van twee vaten en een dotter van een splitsing. Vooraf een bakkie koffie en er tegen aan. Het vervelende vond ik zelf dat ik niet wist dat hij maar één been had, dat stond nergens vermeld. Gecombineerd met een taalbarrierre was dat niet prettig. Gelukkig had mijn collega de prothese gezien en die loste dat galant op.
Onze afdelingsassistent had nog nooit een shunt gevoeld en die nodigde ik uit om dat eens te voelen. Arme Hettepet, die had dit nog nooit gevoeld en die schrok ervan. Alsof zij haar vingers brandde deinsde zij terug en kon het aparte ruisende gevoel niet benoemen. Aangezien onze afdelingsassistent bijna een ECG beter kan beoordelen dan menig collega wilde ik haar wat meer laten ervaren van de complexe achtergronden van onze patienten. Misschien moet ik de volgende keer niet zeggen; moet je hier eens voelen?
Maar van te voren wat uitleg geven wat een shunt is en hoe dat voelt. Sorry, Het!
Images_2


Collega Cara had een metamorfose ondergaan in haar vrije dagen en kwam als een vamp op de afdeling. Een andere coupe, makeupje en een nieuwe kleur in het haar. Het zag er prachtig uit. Mensen die er goed uitzien bewegen zich zo anders.
Vervolgens hebben we onze cardioloog een beetje uitgedaagd om alleen maar radalisprocedures te doen want onze jonge fellowcardioloog uit A’dam doet niet anders. Zelfs in de spoed PCI’s werkt hij via de radialis wat onze bewondering heeft.
De rest van de cardiologen hadden een clubdagje van de NVC, dus het was rustig w.b. sfeer en weer druk met de werkzaamheden. Met een betrekkelijk klein clubje zusters en broeders hebben we fijn gewerkt.

15 oktober 2009

Verpleegkundige worden? Be a nurse

Door het vorige filmpje op Youtube, trok deze ook mijn aandacht.
Als je nu geen verpleegkundige wil worden, dan weet ik het ook niet meer...

Diagnose Wenckebach

Hier een leerzame tip van onze cardioloog.
Je weet wel Mobitz 1 of 2, welke p-q tijd verlengde en viel uit? Ja, dat is Wenckebach maar welke Mobitz was dat nou?

Het Joetjoep filmpje hiero! Geluid aan!

13 oktober 2009

Kortdurende writersblock, hoop ik!

Lang heb ik niets van me laten horen, ik had werkelijk geen inspiratie. Ooit heb ik beloofd om een stuk over het LGL syndroom te schrijven, maar ik heb er werkelijk geen zin in. Mijn vingers bleven het toetsenbord hangen.
Ik ben busy geweest met het opvoeden van onze jongste kat, een dametje die getemd moest worden. Ze is nu ruim een half jaar bij ons en het gaat goed. Luisteren doet ze nog voor geen cent al gaat het iets beter met de naamsverandering. Loes vond ze niet echt leuk, Coco heet ze nu en dat gaat beter. Coco is ook niet echt een naam voor een poezendame maar we hadden het over films te downloaden en daar kwam die film over Coco Chanel ter sprake. Ineens was ze een en al poezenoor. Dus Loes is Coco. Met haar kater-stief-broers kan ze het prima vinden, zo ook met de hordeur die nu aan flarden is.
100_0536_4


Verder ben ik druk geweest met beeldhouwen wat voor het eerst niet lekker loopt. De torso-figuur zit er redelijk in maar ik vind het verrot moeilijk om verder te denken in het proces. Nu moet ik vooruit leren denken, in verhoudingen te kijken en niet zo spastisch te doen met hakken. De steen is nogal hol en de vorm moet juist een bolling krijgen. Van ontspanning naar inspanning en ik leg de lat lekker hoog. Het was goed om het beeldhouwwerk voor een paar maanden neer te leggen.

Op het werk is het zoals altijd dynamisch en vandaag was het wel erg. Mijn collega was een beetje apart, alles wat ze aanraakte ging kapot. Geen patienten maar apparaten. Op kamer 1 ging het röntgensysteem sputteren en na een paar herstarten werkte het weer. In overleg met de technische dienst werd de kamer niet meer gebruikt. Morgen logt de fabrikant in het systeem en kan dan bekijken wat er aan de hand is. Samen met Helga H. het programma voor vandaag en morgen opnieuw verdeeld over de andere kamers. Gelukkig hebben we drie kamers.
Later ging mijn onfortuinlijke collega een labeltje printen met zo’n moderne lettertang wat een grote kreukel-label als effect gaf. Alles ging fout of bijna fout bij haar, ach, iedereen heeft wel eens zo’n dag.

De dag eindigde laat, een pacemakerimplantatie liep uit. De leads wilden niet op het juiste plekje komen. Uiteindelijk wel gelukt maar toen was het al zes uur. Tegelijk kwam er een ECG via het triage-systeem binnen met een afwijkend ECG maar geen infarctpatroon. Ik moest wachten tot er een herbeoordeling was geweest en dat duurde even. Eindelijk kon ik rond half acht weg.
Nu is het afwachten of de dienst rustig blijft!

Foto's op het weblog plaatsen is nu nog een beetje moeilijk omdat ik nu op een MacBook werk. Moet ik me in gaan verdiepen. Komt goed.

28 augustus 2009

Nieuwe categorie over het WPW-syndroom

Mijn logs over het WPW-syndroom worden druk bezocht.

Het valt me op dat er veel oproepen worden gedaan. Zoals vragen over de behandeling, tips en veel vragen over kleine kinderen met WPW. Vandaar deze nieuwe categorie zodat jullie over en weer elkaar kunnen helpen. Letten jullie op jullie privacy?

Groeten van ECGreetje

24 augustus 2009

Piano spelende kat

Ze heeft een eigen concert, is meerdere keren live op de televisie geweest, heeft een website mét blog en staat op kalenders en mokken: de pianospelende kat Nora is een regelrechte hit. Opnieuw is er een YouTube-hit ontstaan, en de wereld lijkt nog altijd geen genoeg te krijgen van deze succesverhalen. Dit keer staat de 5-jaar oude kat Nora in het middelpunt van de belangstelling. Het begon met een opname van Nora die thuis op de piano speelt. Niet zo heel gek, als je bedenkt dat haar baasje pianolerares is. Het filmpje werd door 20 miljoen mensen bekeken en blijft populair op YouTube. Tv Inmiddels heeft Nora een eigen agent gekregen en is ze verschenen in verschillende Amerikaanse tv-shows. Volgens de pianolerares speelt ze in het juiste ritme en op de goede toon. Ook speelt ze de goede klanken mee met de leerling op de andere piano. Als de leerling stopt, doet zij dat ook. De lerares is inmiddels overstelpt met aanvragen van katteneigenaren om hun beest ook te leren spelen. Een dirigent uit Litouwen heeft zelfs een stuk voor haar geschreven, CATcerto, waarin Nora de solist was. Bij dit soort verhalen is natuurlijk altijd de vraag: is het geen trucje? Daarom zocht de Today Show Nora op en mocht ze live spelen. Ze deed het, tot grote opluchting van de lerares. "Ik wist echt niet of ze zou gaan spelen, ik ben blij dat ze het wel deed.

23 augustus 2009

Weekenddienst

  Mijn dienst zit er over een paar uurtjes er weer op. Tot nu toe was het rustig en alle oproepen waren op de dag of in de avond.

Het was een LAD en diagonaal weekend, de diagonaal is de eerste aftakking vanuit de LAD. De LAD is de kransslagader die de voorkant van het hart verzorgd. De diagonaal verzorgt een deel van de voorkant en de zijkant.

Laat ik beginnen met de eerste patiënt die eerder pijn had gehad maar weer pijnvrij werd op vrijdagavond. Dan wordt er tegenwoordig geen interventie gedaan. Hij had ook een torenhoge bloeddruk en die werd eerst behandeld. Zaterdagochtend werd ik gebeld door de cardioloog met de vraag of ik zin had in een semi-geplande-spoed PCI. Die meneer had toch nog wat pijnklachten en dat met een verhoogde troponine en afwijkend ECG was dit een indicatie voor PCI. Lekker, zo’n geplande spoedprocedure, ontbeten had ik al, het enige wat ik moest doen was douchen en aankleden.

De PCI verliep langdurig door drie afwijkingen, twee in de LAD en eentje in de diagonaal. Het was meten en kijken want de kleine stents die we hebben hadden niet de benodigde lengte. Uiteindelijk toch goed gelukt en na de kissing balloons zaten alle stents in deze bifurcatie prachtig op zijn plek.

Zaterdagavond wederom een PCI waarbij we erg moesten zoeken waar de afwijking zat. De kransslagaderen waren open en de flow was prima. Maar het ECG was afwijkend en de patiënte had nog pijn. Na wat meer links uitdraaien was er een kleine afwijking zichtbaar in het ostium van de diagonaal. Alsof er een klein bandje om heen was gedaan. Even voorbereiden met een ballonnetje en daarna moeiteloos een stent erin.

Sunsetgrooves

Zaterdagavond was het spetterdruk in het Westland omdat er in Hoek van Holland een dancefestival was van Veronica. Niet zo’n drive-in show waar ik vroeger naar toe ging…

Toen ik rond 1 uur terug reed was de Maasdijk hermetisch afgesloten en wemelde het van politie. Gelukkig kon ik nog huis rijden en keek gelijk op de P2000 website. Daar zag ik een melding dat de code Grip was afgegeven en dat betekende dat er een soort ramp bezig was. Helaas gaf teletekst geen melding van iets wat gaande was dus ik ben mijn bed ingekropen.

De laatste procedure was vanmorgen rond 11 uur. Ik werd even voor half elf gebeld en lag nog te slapen. Achter elkaar tien uur geslapen en had het gevoel dat het erg vroeg was. Een man was op de tennisbaan niet goed geworden en zijn ECG liet een voorwandinfarct zien, dus weer een LAD-tje. Ook daar waren een aantal afwijkingen te zien, we hebben de afwijking gestent en later zal hij geopereerd moeten worden. De hoofdstam was ook aangedaan zo ook de CX. Daar moeten niet te veel stents in gezet worden anders kan de cardiochirurg de bypasses niet meer erop naaien.

Thuis gekomen vertelde mijn  man wat er zich in Hoek van Holland was gebeurd. Ik was opgelucht dat ik vannacht niet meer was opgeroepen want er waren toen nog meer wegen afgesloten. Nu begreep ik ook waarom het vanmorgen zo druk was op de weg, Hoek van Holland was onbereikbaar voor onderzoek. Alle strandgangers gingen dan maar naar Kijkduin of ’s Gravenzande.

Het is een verschrikkelijk drama, een negentienjarige overleden, gewonden en een hoop paniek tijdens die schietpartij.

12 augustus 2009

Dienst

Zuster 

Net wakker geworden omdat ik vannacht dienst heb gehad. Het is nu half elf en dat betekend dat ik vannacht heb gewerkt.

Als ik dienst heb ik mijn zaken letterlijk op een rijtje; kleding op volgorde van aantrekken, slippertjes, tas, sleutels en dat staat op een rij in de slaapkamer en in de gang.

Midden in de nacht zoeken naar een t-shirt of teenslippertjes werkt niet. Eerlijk gezegd ik word daar nerveus van.

Ik werd rond drie uur gebeld en dat is een mooie tijd wat betreft het verkeer. Geen kip op de weg en ik was in 20 minuten op de afdeling. De cardioloog was er al en had al gegevens in de computers ingevoerd en stickers gehaald. Dat scheelde enorm veel werk voor me want meestal doe ik dat als de patient op de kamer arriveert. Maar deze cardioloog is ook heel aardig voor ons, soms een beetje een slavendrijver. Daar kan hij niets aan doen want dat is genetisch bepaald, zegt hij altijd bulderend van de lach.

Maar toen ik de geboortedatum zag van deze patiënt schrok ik enigszins, 1967, mijn patiënten worden jonger dan ik…

Aan de slag en mijn nachtelijk gevoel verdween direct. Het ECG liet een onderwand-infarct zien, dus elevaties in II, III en AVF en depressies in de voorwand. Een klassiek infarct patroon. Maar na jaren op de cathkamer wil dat niet altijd zeggen dat de rechter kransslagader afgesloten is. Bij opspuiten van linker, we kijken eerst naar het gebied wat niet bedreigd is, zagen we al dat de CX dicht was. Snel even naar de rechter kransslagader gekeken en die was klein maar goed. Andere katheter aangegeven voor de linker kant en een goede beeldpositie gezocht om de grote CX in beeld te krijgen. Daar zat een groot stolsel en die hebben we eerst weggezogen met een speciale katheter. Het bloedvat was hierna open en dat zagen aan het hartritme. Een paar VT’s en AIVRS, allemaal tekenen dat de kransslagader weer open is.

Toen een grote stent geplaatst van 4.5 mm met mooi resultaat. Alleen de flow was nog niet optimaal waarschijnlijk door resten van het stolsel wat mogelijk door de Reopro wordt opgelost.

Hij verliet de cathkamer in goede conditie maar gigantisch onder de indruk van dit nachtelijk gebeuren.

Nadat ik de boel had opgeruimd lag ik even na vijf uur weer in mijn bed.

Waar ik weer om kwart voor zeven wakker werd gemaakt door mijn man die dacht dat ik me had verslapen. Stom, ik had geen briefje neergelegd…

Maar ik voel me weer fit en ga straks weer lekker werken!

Ik heb lang niet geschreven op mijn blog want ik had vakantie en had veel schrijfwerk. Ik heb een hoofdstuk geschreven voor mijn coach over mijn herstel van de burnout. Dat boek komt in het voorjaar uit en ik ben er nu al trots op!

31 juli 2009

H1N1 Influenza

   Van Varkensgriep, Mexicaanse griep, Nieuwe griep en nu is het H1N1 influenza.

Nederlanders zijn in principe van wieg tot graf verzekerd, alles goed geregeld en vaak nog dubbelop.

Als ik dit oer-Nederlands gedrag vergelijk met de uitkomsten van allerlei polls over de bereidbaarheid voor vaccinatie van verpleegkundigen, komt de stoom me de oren uit.

Het is een niet een griepje maar een ernstige GRIEP, het gehele land en zelfs wereldwijd ligt straks plat door dit virusje…

Of ik heb niet goed de krant gelezen of slecht naar de televisie gekeken maar ik hoor niets van de vergelijking met de Spaanse Griep van bijna 100 jaar geleden.

H1n1

Waarom is die bereidheid zo laag?

Weet men dan niets meer over infectieziekten, wijze van besmetting en preventieve maatregelen? Zeer waarschijnlijk zullen deze lui als eerste zitten mekkeren als een familielid wordt geveld door dit virale monster. ‘Had ik maar…waarom…waarom ik…waarom was het niet verplicht gesteld?’

Ja, ik weet het, ik draaf door.

Nog één keer:

Aan alle verpleegkundigen, verzorgenden en degenen die in contact staan met kwetsbare mensen; VACCINEREN! Het doet maar even pijn………….

10 juni 2009

Beeldhouwen met de ooievaars

100_0597_2

Vorige week was het weer zover, een vierdaagse workshop beeldhouwen in Groot Ammers. Ik mocht weer met pondje mee overvaren.

Afgelopen mei was ik ook al drie dagen geweest en daar heb ik geen verslag van gemaakt.

Toen heb ik een abstract beeld afgemaakt van een harde speksteen uit India. Een steen met een prachtige kleur en waar ik heb geleerd om nog netter te werken en een beetje vooruit te denken. Zodat ik praktischer gebruik kon maken van de gereedschappen.

100_0549_2

In deze mei workshop heb ik een alvast een mooie steen uitgekozen waar ik van de week mee ben begonnen.

100_0551_2

Een mooie platte steen waar al een torso in zit. Eerst heb ik gekeken hoe de steen ‘loopt’, waar heb ik massa, waar komt de heuplijn en hoe lopen de benen? In de steen zit een zwakke draai, de torso draait iets vandaar dat ik er een dansend figuur in zie. In de cobalt-steen lopen kleuren lijnen die dwars lopen, met paarse, groene en aubergine accenten. Waar het lichter groen is voelt de steen met hakken keihard. Door deze hardheid is het langdurig hakken, gelukkig vallen er geen brokken af doordat de dichtheid hoog is. Deze torso wordt een lange termijn uitdaging.

Afgelopen vier dagen heb ik de heupen gemodelleerd en ruimte gemaakt in de diepte om de benen massa te geven. Door de hardheid kon ik eindelijk mijn widia beitels gebruiken.

100_0588

De groep waar ik mee werkte waren 7 zussen en schoonzussen, een hechte familie zonder de nadelen van een familieclub. Ik voelde me er niet als een vreemde eend in de bijt. Het voordeel van deze groep was dat zij al beeldhouw ervaring hadden en na het kiezen van de steen lekker solistisch aan de gang gingen. Af en toe bij elkaar kijken en van elkaar leren. Het enige nadeel van deze groep dat ik nog nooit zoveel heb gesnoept. Het ging de hele dag door, bij aanvang rond half 10 kwamen de café noirs (likkoekjes), bij de koffiepauze rond 11 uur chocola en koek, de lunch, de theepauze weer koek en snoeperij. Bij de borrel op dag 3, chips, toastjes, stukjes kaas, er kwam geen eind aan de lekkernijen. Op de vierde dag had ik een pantazolletje nodig om mijn maag te kalmeren. Ook een reden was dat de Witte Tornado op vakantie was en ik in een leeg ouderlijk huis logeerde met een narrige kat. Iedere dag keek ze of ik al weg was en ook midden in de nacht maakte ze me wakker. Dus er werd niet voor me gekookt, geen lekker ontbijtje en het enige wat ik at waren magnetronmaaltijden van de Appie. Best lekker maar nu weet ik dat je dit niet alle dagen kan eten.

Nu even terug naar de titel, althans een deel daarvan, de ooievaars. Ze waren druk met het verzorgen van de jongen. Een enkele kleine heb ik gezien, herkenbaar aan de zwarte snavel. Het is apart om te zien dat ik deze cyclus voor de tweede keer mee maak.

Door het intensief werken met deze nieuwe steen en vorm heb ik weinig van de ooievaars gemerkt. Ook al het moois om me heen went…

Wat ik wel voor het eerst heb bekeken was de molen die daar staat en draait door inspanningen van vrijwilligers. Iedere keer koop ik wat streekproducten zoals kaas of honing en nu pannenkoekenmeel. Ze waren lekker en veel lekkerder dan uit een pak. De volgende keer weer een pak kopen. Ze hebben nog meer meelsoorten zoals voor brood, cake en koekjes.

100_0600

Zaterdag was het de vierde, laatste dag en het beeld is nog lang niet af en dat hoefde ook niet. Zulke nieuwe technieken zoals alleen al het kijken naar het beeld duurt al lang. Maar met (veel) hulp van de beeldhouwer (www.remikruizinga.nl) wordt het zeker een topper.

100_0607 (lijkt nu wel een bodybuilder...)

8 juni 2009

De Dalai Lama

Hier een leuke cartoon van mijn oude vriend Peter Boersma die de landelijke en lokale topics weer relativeert. Zijn website; www.peterboersma.nl

Daila_lama Klikkerdeklik voor een vergroting.

13 mei 2009

Blik-en hartschade

Oh,weekenddienst laat de overuren tot mij komen. Ik heb ze nodig om op vakantie te gaan en om te beeldhouwen. Het beeldhouwen kost me dit jaar al 12 dagen en m’n vakantie 23, ook al heb ik overuren opgebouwd, ik moet er nu zuinig mee zijn. We werken niet meer zoveel weekenddiensten als vorige jaren want er is eindelijk voldoende personeel.

Zover mijn overurenbehoefte en nu de dienst.

Zaterdag; drie patiënten achter elkaar. De eerste was al ingepland voor volgende week maar kreeg ineens pijn. Dus hij heeft keurig de ambulance gebeld en hij is succesvol gedotterd.

Tijdens deze procedure kregen we een melding van een onwel wording tijdens autorijden en mogelijk pijn op de borst. Ook lag er elders in de regio iemand die allerlei ritmestoornissen (torsade de points) had bij minst geringe inspanning en hij had zijn vrachtwagen in barrels gereden.

De eerste chauffeur had schone kransslagaderen en daar hebben we een tijdelijke pacemaker ingebracht. Ritmestroken lieten allerlei AV blocks zien. We hebben nog een mini-EFO gedaan met overpacen in de boezems. Helaas schiet mijn kennis hier tekort om hier een een duidelijke uitleg te geven. Dat komt hopelijk later want we gaan wel EFO’s doen in de nabije toekomst.

De tweede chauffeur had wel afwijkingen in zijn kransslagaders. Overal zat wel wat, we hebben zijn rechter coronair gestent. Er zat een flinke afwijking voor een rechterkamer-tak en die was de boosdoener voor de torsade de points.

Zondag, moederdag; ik heb niet eens m’n eigen moeder kunnen bellen, we zijn van half 11 tot ver in de avond bezig geweest. Het was een jongerendag, in de cardiologie is iedereen onder de 55 jaar jong voor een hartinfarct. Twee begin veertigers en een net vijftiger, waarvan de laatste de beste was.

De eerste veertiger was aan het sporten en kreeg ineens heftige pijn op de borst. Kwam erg gespannen op de kamer en had duizend vragen per seconde. Nu kan ik best praten en werken tegelijk maar dat tempo kon ik niet bijbenen want ik moest alles herhalen want door de stress bleef de informatie niet hangen. Dus even tot stilte gemaand en ‘top gear’ verder gegaan. Hij een flinke LAD en die zat potdicht. Tussen het aangeven van materialen, registreren waren de CCU verpleegkundige en ik druk met de begeleiding. We hebben toch moeten kiezen voor de chemische begeleiding om hem stil te laten liggen. Al met al is hij keurig gerepareerd naar de CCU gegaan. Helaas denk ik, met angst voor de rest van zijn leven voor deze ervaring.

De tweede veertiger heeft minder geluk maar ook een ander beeld. Hij kreeg pijn op de borst bij een kleine inspanning, iets huishoudelijks, want moederdag…

Aardige vent en kwam rustig en stabiel op de kamer en ik dacht nog, dat kan meevallen, stentje erin en wegwezen. Het enig wat me verontrustte van een atriumflutter met een 3: 1 block. Ik weet nooit waarom ik daar ongerust van word, het hoort niet bij een jonge man met een infarct.

Het ECG liet in de onder-en zijwand wat elevaties zien. Dus eerst de goede kant bekijken, de LAD, en dat zag er erg dominant uit, enorme joekels van bloedvaten. De rechter kransslagader was goed, een kleine zijtak van de RDP was vernauwd. Die hebben we alleen met een ballonnetje wat opgerekt. Hij was zo rustig dat ik daar onrustig van werd en mijn intuïtie liet me gelukkig niet in de steek. Lage bloeddruk, atriumflutter en een turende cardioloog. Hij zag op het beeld al dat het hart niet krachtig samentrok en handmatig spoot hij een hoop contrast om te kijken of dat waar was. De gehele linkerkamer was slecht, dus hij had een decompensatie-beeld. Maar dan een vorm waar bij je moet gasgeven en remmen tegelijk. Vocht (voorzichtig) geven om het aanbod te verhogen, inotropica om de pompkracht te verhogen, een tijdelijke pacemaker om het hartritme te verbeteren en een ballonpomp om de druk te verlagen naar de aorta, de weefsels en de coronairen. Door die kleine afwijking in de rechter kransslagader faalde het hart aan alle kanten. Waarschijnlijk waren we net een astma cardiale en een cardiale shock voor. Op de CCU stond er al snel een echo-apparaat klaar om een beter beeld te krijgen van zijn pompfunctie. Hoe een moederdag leuk is begonnen om klusjes met de kinderen te doen en hoe vreselijk dit eindigde voor een jong gezin. Ik hoop dat de oorzaak snel wordt gevonden van dit hartfalen (hartritme, infectie of andere oorzaak?).

22 maart 2009

Impella

Afgelopen donderdag is voor het eerst op onze cathkamer een Impella ingebracht. Hieronder een beschrijving van de werking van het assist device.

Impella_geplaatst

De sinds de jaren zestig gebruikte ballonpomp die na een acuut hartinfarct de bloedsomloop tijdelijk ondersteunt, levert weinig winst op. Dat blijkt uit een overzichtsstudie van cardiologen uit het AMC. Maar er is ook goed nieuws: de eerste AMC-onderzoeken met een nieuw type pomp, die de druk op de linkerhartkamer vermindert, tonen uitstekende resultaten. Het hart krijgt de kans om zich te herstellen.‘We kunnen een acuut hartinfarct tegenwoordig goed behandelen door snel te dotteren. Via een katheter in de lies schuiven we een flexibel buisje naar binnen waarmee we de verstopte kransslagader openmaken. Dat is een grote vooruitgang’, vertelt cardioloog José Henriques. Maar niet alle patiënten komen er daarna weer bovenop. Hun hart dat soms ook voor het infarct al niet in optimale conditie verkeerde heeft zo’n optater gehad, dat het niet goed in staat is om het bloed rond te pompen. De patiënt krijgt dan geen kans om te herstellen. Henriques: ‘Als je het hart even rust geeft, een paar uren of dagen, heeft het de tijd om er bovenop te komen.’Met die gedachte in het achterhoofd is in de jaren zestig de ballonpomp ontwikkeld. De pomp, met daaraan een langwerpige ballon, gaat eveneens via de lies de aorta in. Tijdens de ontspanningsfase van het hart wordt de ballon opgeblazen met een gas. Als het hart samentrekt wordt hij weer leeggezogen. Op die manier wordt de druk in de aorta geregeld, wat steun biedt aan de bloedsomloop.‘Het is een passieve pomp die het hart een beetje helpt, maar hij maakt geen circulerend volume’, zegt Henriques. ‘Volgens de huidige richtlijnen breng je de ballonpomp in bij patiënten die nog steeds in een slechte toestand verkeren na een dotterprocedure. Die regels zijn echter op oude en onvolledige gegevens gebaseerd.’ Sterker nog, een overzichtsstudie die Henriques en zijn collega’s binnenkort hopen te publiceren, laat zien dat de pomp nauwelijks winst oplevert. De bloeddruk stijgt weliswaar iets, maar zowel de hartfunctie als de overlevingskansen van de patiënt verbeteren uiteindelijk niet.

Impella_schroef

Vijftigduizend toeren

Bij Henriques bleef echter de gedachte knagen dat het toch mogelijk moet zijn om een hulpmiddel te ontwerpen dat het hart actief ondersteunt ter overbrugging van een kritieke periode na het dotteren. Een paar jaar geleden maakte de cardioloog kennis met de Impella, een uitvinding van het gelijknamige Duitse bedrijf. Dit nieuwe type pomp kan voor korte tijd gedeeltelijk de functie overnemen van de linkerhartkamer, die verantwoordelijk is voor het rondpompen van bloed in het lichaam. De Impella  voorzien van een propellertje dat maximaal vijftigduizend toeren per minuut maakt zuigt bloed uit de linkerhartkamer en spuwt het uit in de aorta. Zo wordt de druk op de hartwand verminderd en krijgt deze tijd om te herstellen van het infarct. Henriques stapte op het Duitse bedrijf af, en dat leidde tot een nauwe samenwerking met het AMC. Momenteel lonkt de producent naar de Verenigde Staten. Om poortwachter FDA (de Food and Drug Administration) van de veiligheid en meerwaarde van de pomp te overtuigen, lopen er momenteel grote klinische studies waarbij het AMC als enige niet-Amerikaanse ziekenhuis betrokken is.‘Op de hartkatheterisatie is de pomp tot nu toe bij ongeveer zeventig patiënten ingebracht. Het gaat om mensen die een hoog-risico dotterprocedure ondergingen; hun hartfunctie is slecht en ze hebben nog maar één bloedvat over dat behandeld kan worden.’ Deze patiënten lopen een grote kans dat ze in cardiogene shock raken, wat gepaard gaat met een plotselinge daling van de bloeddruk, een verhoogde hartslagfrequentie, vaatvernauwing en ernstige kortademigheid. Soms raken ze daarbij bewusteloos en is reanimatie nodig. Bij de meeste patiënten is de hartpomp gedurende twee à drie uur ingebracht om tijdensde risicovolle dotterprocedure de circulatie te ondersteunen.

In deze groep is aangetoond dat het apparaat veilig en gebruiksvriendelijk is.Tien patiënten met een acuut hartinfarct zijn er tot acht dagen mee op de hartbewaking behandeld. Van deze laatste groep werden de resultaten eind maart gepresenteerd op het congres van de American College of Cardiology in New Orleans. ‘In vergelijking met een groep patiënten die geen Impella kreeg maar wel de routine zorg, en dat kan betekenen dat er een ballonpomp ingebracht wordt  vertoonde dit tiental een belangrijke verbetering van de hartfunctie’, stelt Henriques, die alweer met een vervolgstudie bezig is. ‘De resultaten zijn tot nu toe indrukwekkend: het gaat zo goed dat ik het bijna niet kan geloven. Nu willen we laten zien dat ook mensen met een acuut, zeer groot hartinfarct baat kunnen hebben bij de pomp. Dit hopen we in een internationale gerandomiseerde studie te kunnen onderzoeken.’

Impella_1

Steunhart

De cardioloog ziet een mooie toekomst voor hartpompen zoals de Impella. ‘Het gaat om een simpel apparaat. De procedure en de daaraan verbonden zorg zijn niet ingewikkeld, iedereen kan ermee uit de voeten van de specialist en de klinisch perfusionist tot de verpleegkundigen in de katheterisatiekamer, op de CCU (coronary-care unit, red.) en op de IC. Nog belangrijker is dat je er schade mee kunt voorkomen in een acute fase. Dat is veel goedkoper dan het starten van allerlei behandelingen als het onheil al is aangericht.’En wat als de tijdelijke ondersteuning van de Impella geen soelaas biedt omdat het hart zich onvoldoende heeft kunnen herstellen? ‘Er zijn mensen bij wie de door de Impella ondersteunde bloedcirculatie de functie van de hersenen en de nieren handhaaft of herstelt, maar wier hart op eigen kracht niet genoeg bloed kan rondpompen. Doordat ze aan bepaalde complicaties lijden, zoals polyneuropathie (aangetaste zenuwen in beide armen of benen, red.), komen zij niet in aanmerking voor een donorhart’, vertelt Henriques. ‘Wij vinden dat ze wel gebaat zouden zijn met een steunhart.’Een steunhart is een apparaat dat de pompfunctie van het eigen hart geheel overneemt. Het moet echter via een grote chirurgische ingreep geïnstalleerd worden. Alleen transplantatiekandidaten kunnen zo’n steunhart krijgen, terwijl ze wachten op het donororgaan. Henriques: ‘Ik vind echter dat sommige van onze Impella-patiënten daar ook van zouden kunnen profiteren.’ Daarom raadpleegde de cardioloog het UMC Utrecht dat, in tegenstelling tot het AMC, harttransplantaties mag uitvoeren en daarom ook met steunharten werkt. Deze contacten leidden ertoe dat een patiënt met een goede hersen en nierfunctie twee voorwaarden voor een goed herstel die door de Impella was opgeknapt, enkele maanden geleden een steunhart kreeg in het AMC. Binnenkort mag de man ermee naar huis.
Een hoopgevend resultaat, maar meer een ‘toevallige’ bijwerking van de Impella. ‘Ons doel is allereerst om ernstig zieke hartpatiënten die tachtig procent kans lopen om te overlijden, met de Impella te ondersteunen zodat hun hart zich toch nog kan herstellen’, benadrukt Henriques. ‘Een enkeling zal het alleen met een steunhart kunnen redden.’ En welke opties biedt het steunhart? Daarmee kun je drie kanten op, schetst de cardioloog. Het apparaat kan toch nog een overbrugging zijn naar een volledig herstel van het eigen hart. Of iemands gezondheid kan zodanig verbeteren dat hij wel aan de voorwaarden voldoet voor een harttransplantatie. En in een heel enkel geval zou het kunnen dat iemand niet meer zonder steunhart kan.

Uitkijken

Henriques en Bas de Mol, hoogleraar Cardiothoracale Chirurgie, ver wachten in de toekomst met de Impella zo’n tweehonderd patiënten te kunnen helpen die door een groot hartinfarct getroffen worden, en nog eens tachtig patiënten die na dat infarct in cardiogene shock raken.‘Het is nu nog moeilijk te zeggen welke mensen er baat bij zullen hebben’, verduidelijkt De Mol. ‘Vooral bij hartpatiënten die al een slecht hart hebben en in cardiogene shock raken, moeten we uitkijken. Je kunt dat hart wel gaan ondersteunen, maar je weet niet of de schade aan het lichaam omkeerbaar is. En het laatste wat we willen is dat we de bloedcirculatie in stand houden terwijl de rest nauwelijks werkt. Het hangt af van de doorbloeding van de organen of je zinvol bezig bent. Nu is het zaak om uit te zoeken hoe je de juiste patiënten selecteert.’

bron: http://www.amc.nl

17 maart 2009

Katten als pijnstiller en bezigheidstherapeut

100_0532_2   Tijdens mijn koortsachtige slaapjes kwam er vaak èèn van mijn katten bij me liggen. Sinds ik katten heb weet ik dat zij een speciaal gevoel hebben voor ongemak of verdriet. Zij kunnen troosten en ook iets aan de pijn doen. Door het spinnen val ik in slaap, dat monotone gesnor is rustgevend.

Toen mijn kaak het formaat van een meloen had vond ik het niet prettig als er iemand maar naar wees. Maar onze oudste kat kon zich zo zachtjes bewegen dat hij tegen mijn kaak lag als ik wakker werd. Met zijn kop lag hij dan precies tegen de zere plek. De andere katten lagen dan aan mijn voeten, die dan aangenaam warm waren geworden.  Was het tukkie dan goed of de aanwezigheid van de katers? Ik denk het laatste.

Katten zijn ook goed in het uitvoeren van bezigheidstherapie, als je net zit met een boek dan moeten ze weer wat. Of ze gaan tegen het boek duwen, erop liggen of ze willen op schoot.

Woensdag was de jongste van het stel in bloedvorm, na een poos de trap op en neer gerend te hebben, was de vaas met bloemen aan de beurt. Waarom die katten altijd uit een vaas willen drinken snap ik niet. Iedere dag vers water in hun drinkbak, af en toe de kraan open om ‘tapwater’ te drinken en uit onze glazen (ook bier en witte wijn). Dus, kop in de vaas, bloemen opzij duwen en dan valt de vaas om. Een plens water en dat beest zit er naar te kijken alsof hij niet snapt hoe dat kan. Het water verspreid zich over de tafel en hij krijgt natte poten. Poten worden uitgeschud, katten doen dat altijd wanneer hun poten nat zijn, ze slaan letterlijk het water van hun poten af.

Daarna moeten ze zich uitgebreid wassen, het idee dat ze vies kunnen zijn.

Drie actieve en gezonde katers kunnen zich de gehele dag samen goed vermaken, ze kunnen het goed met elkaar vinden. Ze stoeien en dat geeft een hoop rotzooi,  vlokken haar, dingen die omvallen en extra slijtage aan de meubelen.  Zoals in 10 jaar tijd, de vierde bank en tientallen deurmatten. Ikea, bedankt!

Maar we kunnen ze ook rustig krijgen en dat doen we met muziek; Mozart en vooral de pianoconcerten. Ze zoeken dan allemaal een plekje en liggen rustig te doezelen. Zelfs op de dag zet ik wel eens een cd op als ze lopen te speren in het huis.

Ook een laptop is wel eens gecrasht toen de middelste, stevige rode kater, over het toetsenbord liep. De harde schijf kon die toetsencombinaties niet verwerken en kon alleen maar ratelen. Door Tim hebben we nu vista. Wat ook een rustgever is voor katten is de zonnebank, als ik dat apparaat klaarzet zitten ze al met z’n allen op bed. Lekker warm en ik word echt weggeduwd, streeploos bruin worden? Vergeet het maar.

Nu ook met Loes die na ruim een week helemaal gewend lijkt te zijn. Zij vindt zonnen ook erg lekker. Ook ’s avonds als we een filmpje kijken, zitten we met z’n zessen op de bank.

Vanmiddag met de katers naar de dierenarts, de poes mag nog even thuisblijven zij mag over een paar weken geënt worden. 

14 maart 2009

Onverklaarde acute hartdood, doorbraak van het AMC!

Onverklaarde hartdood: ontdekking genetische afwijking maakt preventieve behandeling mogelijk

12 maart 2009

Onderzoekers onder leiding van Arthur Wilde, hoogleraar Cardiologie in het AMC, hebben een genetische afwijking ontdekt die een erfelijke vorm van plotse hartdood op jonge leeftijd veroorzaakt. In families met de aandoening sterft een kwart van de familieleden voor het 50e levensjaar – vaak zelfs voor het 40e - aan tot nu toe onverklaarde hartritmestoornissen. Identificatie van het verantwoordelijke stukje DNA maakt preventieve behandeling mogelijk van familieleden met een hoog risico op een hartstilstand. Dit gebeurt door middel van het implanteren van een inwendige defibrillator (ICD). De resultaten van het onderzoek worden vandaag online gepubliceerd in het American Journal of Human Genetics.

Voor het eerst kan via een genetische bepaling met zekerheid worden vastgesteld of iemand lijdt aan Familiair Idiopathisch Ventrikel Fibrilleren, een onverklaarde, levensbedreigende hartritmestoornis. Een DNA-fragment op chromosoom 7q36 blijkt een marker voor deze erfelijke ziekte.
Veel patiënten overlijden daaraan op jonge leeftijd en zonder waarschuwing vooraf - ze lijken kerngezond en ook bij medisch onderzoek worden geen klinische afwijkingen gevonden. Dat laatste bemoeilijkte het zoeken naar een oorzaak. Dat die nu toch is gevonden, is te danken aan intensief genetisch en genealogisch speurwerk. Een cruciale rol daarbij speelden drie families met de ziekte, allemaal oorspronkelijk afkomstig uit de buurt van Gouda en Woerden. Via stamboomonderzoek achterhaalde men een gemeenschappelijke 18e eeuwse voorvader, tevens de stamvader van het afwijkende DNA. In totaal waren circa 300 mensen uit tien families bij de studie betrokken.

De ontdekking van de nieuwe genetische marker maakt het mogelijk om de kans op toekomstige hartritmestoornissen te bepalen voor individuele leden van de betreffende families. Mensen met een hoog risico kunnen preventief worden behandeld met een ICD, de overigen gerustgesteld.

Bij ventrikelfibrilleren trekken de spiervezels van de hartkamers zich zo snel en ongecoördineerd samen dat het hart niet pompt. Zonder ingrijpen ontstaat binnen enkele minuten ernstig zuurstofgebrek in de hersenen. Het toedienen van een elektrische schok aan het hart (defibrillatie) kan het ventrikelfibrilleren opheffen. Een ICD geeft bij deze levensbedreigende hartritmestoornissen automatisch zo’n schok af.

De genetische fout die nu is gevonden op chromosoom 7 is erfelijk; ouders die drager zijn hebben een kans van 50 procent om de afwijking aan hun kinderen door te geven. Waarom die leidt tot ventrikelfibrilleren is nog niet bekend.

Bij de studie waren onderzoekers betrokken van drie Nederlandse UMCs (het AMC, het UMC Utrecht en het LUMC) en drie Franse onderzoeksinstellingen.

Informatie voor patiënten en familieleden

Patiënten en familieleden kunnen meer informatie vinden op www.cardiogenetica.nl of hun vraag stellen via cardiogenetica@amc.nl 

Persvoorlichting
Voor meer informatie kunnen journalisten contact opnemen met een van de wetenschapsvoorlichters bij de afdeling Voorlichting van het AMC: Edith Gerritsma, Connie Engelberts of Andrea Hijmans.
telefoon: (020) 566 2929
e-mail:
wetenschapsvoorlichting

Patiëntenvoorlichting
Patiënten kunnen voor informatie terecht bij de afdeling patiëntenvoorlichting.
telefoon: (020) 566 3355
e-mail:
patiëntenvoorlichting

Loezepoes, nieuw gezinslid?

   100_0520 Vorige week zatermiddag stond ik net op het balkon met een beeldje te stoeien toen mijn man riep dat er een klein katje rond de flat liep. Het liep te spelen met blaadjes, is vriendelijk maar erg mager. Okè, alles laten vallen naar beneden gerend en daar zag ik haar. T’is een echte jongedame. Kopjes geven en ze liet zich makkelijk oppakken. Eerst maar wat eten en dan zien we verder.  Waar er drie kunnen eten is er wel een plek voor een vierde, dacht ik. Ze at direct en erg gulzig dus dat doen we maar rustig aan. Met mate wennen aan eten voordat er darmproblemen optreden. Ze blaast nog stevig naar de mannen maar met Tim kan ze wel door de bocht, denk ik, hoop ik. Gelijk gekeken op de diverse ‘vermist’ websites op internet en daar staat ze nog niet vermeld. We hebben haar Loes genoemd en we zien wel of we ze kunnen houden. Van de week naar de dierenarts voor entingen en chippen, zo te voelen heeft ze geen chip. Onze andere katten hebben allemaal een chip en dat is goed te voelen. Ze heeft zaterdag twee uur aan een stuk te geslapen op de bank, ze is uitgeput. De medebewoners van de flat weten dat we haar hebben meegenomen en wie weet meldt de eigenaar zich? Het zou nu al moeilijk zijn om haar terug te geven.

Inmiddels is het maandag, er hangt wel wat spanning in de lucht maar ze gromt minder naar de katers. De katers zijn wel erg nieuwsgierig naar haar en volgen iedere stap die ze doet in het huis. Het valt me nog mee dat ze rondloopt met de achtervolging van drie reuzen.

100_0525

Het valt me op dat Loezepoes niet echt bang is voor haar grote broers. Maandagmorgen vroeg zaten de drie katers samen gepropt in de kattenkast en Loes stond daar als een akela voor. Ik zag dat de kattenbakken niet waren gebruikt en dat wil heel wat zeggen. De katers kunnen er meestal wat van.

Ik maakte me toen een beetje ongerust, durven de katers niet of durft Loes niet op de bak? Poezen zijn pittiger dan katers, vooral gecastreerde katers kunnen wat sullig zijn.

Het is nu weer zaterdag en Loes raakt steeds meer gewend. De katers mogen dichterbij komen, het lijkt alsof ze eerst toestemming geeft, okѐ nu mag je me aanraken…Zonder toestemming blaast en gromt Loes. Dan zitten de katers zo onnozel te kijken en denken; ‘vrouwen...’    De dierenarts ook maar bezocht met de vragen; heeft ze een chip, is ze gezond, ken je deze poes en kan ik haar laten chippen. Ze is ruim een jaar oud, ze is gesteriliseerd, kerngezond met een paar vlooien…Ze kwam niet bekend voor de dierenarts maar katten die aan de wandel zijn gegaan vormen een apart hoofdstuk. Katten kunnen behoorlijke afstanden afleggen. Er blijkt een kat in Maassluis te zijn die vaak gevonden is op het strand van Hoek van Holland, een beach-cat. Loes is voor de zekerheid direct gechipt en ontvlooit. Gemiddeld wordt een kat binnen 4 dagen als vermist opgegeven en het is mogelijk dat de baas van Loes op vakantie is en ontsnapt is? Wie zal het weten? Toch maar als gevonden gemeld bij amivedi. We gaan gewoon verder met het wennen en voorzichtig hechten aan elkaar. Voor de zekerheid de katers ook maar ontvlooit en een extra stofzuigertje door het huis. Nu ik dit typ is het weer zaterdag en de katten-sfeer is goed, Loes speert af en toe door het huis en laat de katers ver achter zich.

10 maart 2009

Plus- Senioren op de cathkamer

   Toen ik dit log aan het typen was zat ik al te denken aan een betere titel. Senioren, het is een brede titel. Ik bedoel eigenlijk de oudere senior zonder het woord ‘bejaarde’ te gebruiken. Dat vind ik geen goed woord voor de ouderen, de tachtig-en negentigplussers. Nu heb ik gelijk de titel veranderd, ‘plus-senioren’.

Afgelopen woensdag kregen we een mevrouw die een zeer complexe dotterprocedure onderging. Ze was instabiel en had meer aandoeningen zoals diabetes, COPD met zuurstof in de thuissituatie, een darmbloeding gehad na Reopro en enorm vermoeid door het ziekzijn. Het plan was dat we bijna alle coronairen gingen aanpakken, hoofdstam, LAD, diagonaal, CX en de RCA. Dus niet ‘appeltje-eitje’ maar buffelen. Het installeren nam wat tijd in beslag en ik heb ervaren als ik hier de tijd voor neem dat dit tijd scheelt. Gelukkig was er een blaaskatheter al ingebracht, want iemand op de po helpen met een slechte heup, vermoeid en met een steriel laken is niet prettig voor iemand, jong of oud. Extra kussen erbij, armsteunen en een beetje warm inpakken. Ondanks dat mevrouw ziek was, was zij helder en sprak haar dank uit dat zij op deze manier een operatie kon voorkomen. Zij wilde nog niet dood en was bang voor de eenzaamheid als zij niets meer kon doen. Misschien kon ze na deze dotter weer normaal leven zoals ze gewend was. We kregen even een gesprek over alleen-zijn en eenzaamheid. Ik heb altijd veel respect hoe deze plus-senioren zo openhartig zijn, de levenservaring, berusting en wijsheid spat eraf. Een lesje in het hier-en-nu-zijn had ik zo gratis te pakken.

Deze dotter hakte er op het laatst wel in, ondanks de goede controles (bloeddruk, hf en saturatie e.d.) Maar ja een drie uur durende procedure, 5 stents met voorblazen en nablazen en nog twee kleine afwijkingen waar we alleen geblazen hebben, dan is zelfs iemand met een goede conditie verrot. Als mevrouw een betere conditie had gehad had zij een bypass-operatie gehad die sneller afgerond was.

Senioren

Vandaag werkte ik met een hartkatheterisatieprogramma en daar kwam ook een plus-senior. Die wilde op voorhand niet geopereerd worden en dan vraag ik me altijd af waarom zij een belastend onderzoek wèl willen? Achteraf viel dat mee, een makkelijke afwijking die goed te dotteren valt. Het was jammer dat de interventiecardioloog druk bezig was en ook  een uitloop van het programma had anders was deze dame al gedotterd.

De leeftijdsgrens bestaat niet meer en ik kan me nog herinneren dat twintig jaar geleden iemand van 70 en ouder geen Actilyse kreeg bij een acuut hartinfarct. Wat ben ik toen boos geweest toen een vrouw van net 70 die hartstikke fit was niet dat infuus kreeg. Het is goed dat er geen leeftijdsgrens meer bestaat voor de beste behandeling. De voorlichting rondom ingrepen en operaties is enorm verbeterd en dat merk ik iedere dag op de cathkamer. Het komt nu zo zelden voor dat iemand niet weet wat hij of zij te wachten staat.

3 maart 2009

Mysterie en competentie-gericht opleiden.

Hartje   Al jaren heb ik dit weblog en blijkbaar kan ik mijn alias goed verbergen. We hebben een groepshyves voor het hartcentrum en daar had ik me voor aangemeld. Die aanmelding lukte maar niet want de beheerder had computerproblemen en erg druk. Tijdens een praatje van het www.hartaanval112.nl kwamen op de cardiologische websites. Die van mij kwam ook ter sprake en hij was erg benieuwd wie dat was van ons hartcentrum. Zo’n goed weblog en niemand kan me vertellen wie dat is. Toen hij zei dat het een goed weblog was heb ik me bekend gemaakt. Anders had ik me nevelen gehuld…

Vanmorgen kwam de assistente van de pace-techneuten en we kregen een praatje over pacemakers en ICD’s. Ze vroeg me of ik wel eens wat had gehoord van ECGreetje en ik antwoordde, ‘ja daar heb ik wel eens vaag wat van gehoord.’

Achter me schiet onze redder in nood (afdelingssecretaresse) in de lach en gierde het uit. Ineens viel het kwartje bij de assistente van de pace-techneuten, ‘o, shit dat ben jij, dat is waar!’

Vandaag de cathkamer niet zo veel van binnen gezien en mijn mooie pakje maar één keer aan gehad. Vandaag was het opleiding-dag en ik begon met een gesprek met twee werkbegeleiders die net op cursus waren geweest. Toen met onze eerste LOI-hartfunctielaborante gesproken, geëvalueerd en een nieuwe periode geïntroduceerd. Verders naar onze bieb geweest om een paar rondstuurabonnementen te regelen want er is honger naar kennis.

Die honger is ontstaan door het portfolio en de BIG-wet. Hoe zat dat ook al weer? Ook maar een paar boeken meegenomen over Reflecteren, BIG en competentiegericht opleiden.

Leerstijlentest gedaan met een paar collega’s. Dat is altijd heel verassend, iedereen denkt dat verpleegkundigen doeners zijn maar er zijn ook veel denkers onder ons. Als je iemand begeleidt is het erg zinvol om van beiden te weten welke leerstijl je hebt. Doeners en denkers kunnen elkaar erg dwarszitten en elkaar niet begrijpen.

Nieuwsgierig? Google op leerstijltest van Kolb en dan zie je een paar testen verschijnen.

Ik ben van leerstijl veranderd van doener naar denker.

27 februari 2009

Zorgtekort-hyves

Verpleegkundigen massaal lid van zorgtekort-hyve

27 february 2009

Tobi Badart (55) zette de zorgtekorten-hyve op omdat ze het niet eens is met de tekorten in de zorg door bezuinigingen. Volgens Tobi Badart wordt 'werken in de zorg er niet leuker op door al die bezuinigingen'. 'We moeten te hard werken en te flexibel zijn. Patiënten moeten alles maar nemen, en de zorg wordt door de bezuinigingen steeds slechter van kwaliteit.'

De 'zorgtekorten.hyves.nl' van wijkziekenverzorgende Tobi Badart-Damhuis uit Enschede heeft in vier weken al meer dan 5600 leden verworven. Ook verpleegkundigen meldden zich in groten getale aan.

Actie
De wijkziekenverzorgende, die jaren werkte in het verzorgingshuis, verpleeghuis, ziekenhuis en nu al twintig jaar in de thuiszorg, vindt de staat van de zorg 'verbazingwekkend.' Met de hyve wil ze iedereen die met zorg te maken heeft de mogelijkheid bieden zijn stem te laten horen. 'Om de regering te laten weten dat het zo niet langer kan.' Ook wil Badart landelijke bekendheid geven aan haar actie, en eventueel gaan actievoeren.

Bron: TVVonline.nl
Door: redactie Nursing

ECGreetje: heb me aangemeld!

26 februari 2009

Positivo

  In ieder vak wordt wel eens geklaagd en sinds mijn antikierewiet-behandeling doe ik dat niet meer. Als geen ander heb ik de negatieve spiraal gevoeld die ik tijdens mijn burnout heb gevoeld. Irreële gedachten die een eigen leven gaan leiden en die tot nare gevoelens leiden. Maar wat is dat moeilijk om die gedachten en belevenissen om te zetten naar een lekker en positief gevoel. Gisteravond toen ik ging slapen overviel me een rotgevoel, geen zin om te werken en misschien toch een ander vakgebied zoeken in de verpleegkunst. Ik kon er niet los van komen en dat resulteerde in een haast slapeloze nacht. Toch blijkbaar geslapen en vanmorgen werd ik wat gammel wakker. Gadver, werken, ik wil thuis blijven en andere dingen doen.

Maar ja, toch gegaan en na de douche heb ik mezelf opgetut, lekker ontbeten en daar was het goede gevoel ineens weer. Op het parkeerterrein van onze flat hoorde ik ineens een hoop vogels fluiten en rook de lente. Eindelijk, die winter mag van mij opzouten. Ik wil de zon, naar de camping en weer beeldhouwen. Op het werk aangekomen had ik het goede gevoel nog steeds en dat heb ik vastgehouden. Maar ik voelde dat de grijze sluier en de man met de hamer op de achtergrond bezig waren met een interne vergadering om de boel weer over te nemen. Dat is een teken voor mij dat ik de cirkels van meneer Covey weer eens moest bepalen. Waar heb ik invloed op en waar ligt mijn betrokkenheid. Op veel zaken heb ik in de zorg in het algemeen geen invloed, dat is de waan van de politiek, de dag en andere beleidsmakers e.d. Waar ben ik ook al weer goed ik en wat vind ik leuk om te doen? O,ja, verpleegkunst uitvoeren en dat is weer een goed gevoel als dat lukt. Alles wat je aandacht geeft dat groeit en dat is ook met negatieve-en positieve gedachten en gedrag. Ik merk als ik me goed voel dat ik geen aandacht heb voor negatieve opmerkingen of ander gedrag. Mezelf richten op goed en leuk gedrag of gebeurtenissen is beter. Zelfs in de Secret wordt het beschreven, die negatieve gedachten worden op een gegeven moment een self fulfilling prophecy. Je wordt wat je denkt. Ook het nieuwe denken heeft zo zijn wetten.

Dus ik heb lekker gewerkt, het liep gigantisch uit met het programma maar zonder enig kloterig gevoel. Het is zoals het is. Ik blijf natuurlijk net zoals vorig jaar gewoon op de cathkamer en met het nieuwe stijlvolle pakje is het gewoon mijn plek. Het is de enige baan die mij me past, korte contacten, veel artsen, drukte, hectiek, techniek, anticiperen in het werk en altijd dankbare patiënten. En niet te vergeten, vrije weekenden en niets is zo lekker om op zondag naar Rotterdam te gaan om te winkelen. Afgelopen zondag heb ik op het gemak daar rond gelopen. Met een volle tas met nieuwe kleding is dat ook een mooie manier om te bewegen.

25 februari 2009

Napijn, handwas en een nieuw loodpak

Maandag weer aan de slag gegaan en het ging redelijk goed. Nooit beseft dat ik zoveel op het werk praat en dat voelde ik in de middag aan mijn kaak. Een weeïg zeurende pijn die de paracetamol amper kon laten verdwijnen. Het is gewoon spierpijn en gewoon oefenen met veel kletsen. Het leuke van de dag dat mijn nieuwe stralingswerende kleding eindelijk is gearriveerd! Mooi antraciet grijs met paars afgebiesd, past mooi, zit goed alleen het is te wijd. Het tweedelig pak bestaat uit een kilt en een vest en de rok/kilt zit op z’n strakst, waarschijnlijk door het kaak-dieet en ik heb er goede hoop dat ik over een paar weken mijn eigen normale gewicht weer heb. Ik ben vijf kilo afgevallen door yoghurt, yoghurt en yoghurt. Dus als iemand eens lekker wilt afvallen, ga naar de kaakchirurg!

Dinsdag, gisteren, heb ik een overurendag opgenomen omdat ik naar adem-en ontspanningstherapie moest. Er was personeel zat en ik had een achterstandje met wat huishoudelijke dingetjes. Niet zoveel dat ik de witte tornado moest vragen maar ik moest een hoop truien op de hand wassen. Er is niet lekkerder dan wassen en strijken en daar neem ik graag de tijd voor. De rest van het huishouden doe ik niet zo graag maar omdat het moet en voordat er enge ziektes uitbreken. Als er een zelfreinigend huis wordt uitgevonden dan koop ik dat. Ik laat me ook vaak en graag afleiden, even de tv aan, even m’n mail checken en dan bevind ik me weer een tijd op het www.

De laatste anti-kierewiet-behandelingen van de adem-therapie gaan goed. Ik heb er baat bij. De coaching is ook afgelopen en dat vind ik ergens jammer. Die gesprekken vond ik fijn en leerzaam en ik mis dat. Ik was bang toen ik ziek werd van de kaak dat ik een terugval zou krijgen. Mooi niet! Ik was ziek er was niets anders aan de hand, voelde me mentaal goed en nam de tijd om beter te worden. Voor mij was dat het teken dat ik hersteld was van de burnout. Ik had er geen invloed op maar wel invloed op m’n herstel. Een goed leermoment.

17 februari 2009

Kaakchirurg en mezelf verplegen

  Woensdag weer naar de kaakchirurg geweest, de ontsteking was al een stuk verminderd. De zwelling was van formaat meloen naar formaat kiwi afgenomen. De pijn was van extreem naar reagerend op de pijnstillers. Een drain was niet nodig, de holte werd door de kaakchirurg uitgespoeld en ik kreeg een rits van adviezen. Door de paracetamol-codeine was ik niet zo vlot van begrip en had ik wat herhaling nodig.

Warme kompressen, antibioticakuur afmaken, pijnstilling in blijven nemen en zelf gaan spoelen met een spuitje met een lang uiteinde. Spoelen totdat het niet meer pijnlijk is en pas gaan werken als de pijn weg is want dat is het teken dat er geen infectie meer is. Koorts zal ondanks de antibiotica nog aanhouden tot het lichaam in staat is om de boel op te ruimen. De verkoudheid die vorige week voor de operatie is ontstaan is volgens bij de bottleneck geweest voor de infectie. M’n weerstand-cellen doen hun best en geloof me, niezen en neus snuiten is bij een net verwijderde verstandskies niet zo leuk.

Dat was woensdag en het is nu zondag. Het spoelen was de eerste keer een ramp, ik zag de opening niet door de zwelling het leek of mijn binnenwang vast zat aan mijn kaak. Neurolampje gepakt, spuitje gepakt en spoelen met trillende vingers. Nu gaat het spoelen beter, de zwelling is zo geslonken dat ik het gat kan zien en kan voelen. Bij het spoelen komt er veel–laat ik jullie de details-besparen-uit.  Ik blijf nog wel koorts/ verhoging houden en voel me belabberd. Slapen doe ik het liefst en dan voor de tv hangen.

Mezelf verplegen is moeilijk, een lastige patient die het liefst weer ‘normaal/ beter' wilt zijn. Het zoeken naar afleiding is moeilijk en wie weet moet ik eens een keer een lijst maken met ‘things to do’ bij ziekzijn. Eindelijk die film kijken die mijn man niet zo leuk vindt of AH zegeltjes plakken. Bah, ik heb er geen moer zin in, hangen en een boek lezen is nu het lekkerst.  Dan doe ik dat maar.

Nu is het dinsdag en ik ga me wat beter voelen, dat watterige is bijna weg, het eten gaat beter alleen de koorts blijft een beetje hangen op 38 graden. Waarschijnlijk moet mijn innerlijke cv-ketel de boel wat opjutten om de restverschijnselen van de infectie en de verkoudheid weg te werken. Ook mijn oog doet mee en dat heet een strontje. De strijd tussen bacterie-virus en nog een bacterie is nog niet uitgewoed. Ik heb mezelf barrière-verpleging gegeven, handdoeken strikt gescheiden houden, geen makeup opdoen (alsof ik daar zin in heb), spuitje uitkoken, gebruikte glazen e.d. direct in de vaatwasser. Handen wassen en desinfecteren, twee keer per dag theedoeken e.d. in de was en de was iets heter wassen. Ik voel mezelf echt infectieus.

Isolatie

Keurig wacht ik af tot het groene sein is gegeven, ‘je bent beter’. Het enige wat me wel weer goed lukt is slapen wel 12 uur achter elkaar en ’s middags nog een paar uurtjes. Televisie kijken heb ik nu wel gehad ondanks 300 netten is veel het zelfde, zoals die reclames met mr.T met zijn oventje en die afslankende pakjes waar je vetrolletjes in verdwijnen. Gelukkig heb ik mijn gevoel voor humor nog!

Mr_t_oven

11 februari 2009

Pijn, pijngedrag en pijnbeleving

   Het verwijderen van de verstandskies was echt een makkie, zou ik zo weer doen.

Keurig de aanwijzingen opgevolgd, pijnstillers op tijd ingenomen en gespoeld met een desinfecterend goedje.

Vrijdagavond verergerde de pijn ineens, oké, tweede dag, de zwelling zet nog even door en morgen neemt dat af.

Kortom de pijn verergerde alleen maar en ik dacht dat ik mezelf niet goed gedroeg. Afleiding gezocht, filmpje gekeken en m’n bed opgezocht. Naast de Brufen 600mg ook maar Paracetamol ingenomen en ontspanning genomen. Maar wat is dat moeilijk als m’n kop zowat pulseert van de pijn. De zwelling en pijn namen alleen maar toe.

Kiespijn

Ineens de gedachte, ik neem teveel pijnstilling, wie weet wordt daar de pijn erger van. Dat had ik ergens gelezen over pijnstilling en hoofdpijn.

Maar ja, dat was niet zo’n goede keuze en ik dacht dat ik gek werd van de pijn.

Gisterochtend nadat ik met een enorme stijf gezicht m’n werk had terug gebeld hield ik het niet meer van de pijn en heb ik mijn man gebeld.

Gelukkig kon hij direct komen. Hij heeft gelijk de poli kaak-ellende gebeld en we konden direct komen. Het autoritje was geen pretje.

Een infectie en de kaakchirurg heeft flink gedrukt op de kaak om de holte te ontlasten. Pijn en nog meer pijn maakt geen verschil, zou er een Frank Starling curve zijn voor de pijnbeleving?

Na een recept voor extra pijnstillers, antibiotica en pantazol (gelukkig!) gingen we weer terug.

Toen ik eenmaal wist wat er aan de hand was kon ik de pijn beter aan, apart effect.

Inmiddels heb ik een aardige verzameling van pillen en poeders op tafel staan. Die nieuwe, paracetamol met codeine is geweldig en ik voel me er wat Woodstock-achtig bij, lekker!

Vannacht goed geslapen, eindelijk!

Straks weer terug naar de kaakchirurg en dan wordt er gekeken of er een drain in moet.

Maar nu wel kalm en met minder pijn, mogen ze van alles met me doen als die infectie maar weggaat.

Zelfs typen is een beetje apart met dat spul…..